من می خوام بمیرم.......

بعد از اسم اون تنها کلمه ای که می تونم بگم مردنه.....

مردن.مردن.مردن.مردن..........

آه بهترینم؛وقتی نباشی من فقط مردن را می خواهم.........

می خواهم گزیه کنم.....

اما نمی تونم،

باید قوی باشم؛......

دلم می خواهد اسمتوبنویسم،

فریاد بزنم

و مدام تکرار کنم..................

ولی می ترسم دوباره دیوونه بشم.

می خواهم تنها باشم

2 روز

3 روز

می خواهم فقط گریه کنم......

تا کمی آرامش پیدا کنم

و بتونم افکارم جمع و جور کنم

آخ عشق من............

قبلا می گفتم آه

ولی الان فقط می گم آخ

دیگه ناراحت نیستم

حس بدی ندارم

فقط درد می کنه......

قلبم......

روحم......

سرم.......

دستام دیگه حرکت نمی کنه.......

کار کردن برام مشکله

موقع حرف زدن ناخودآگاه گریم می گیره

شبها با اشک می خوابم

ولی صبحا که بیدار می شم

می بینم کل بالشم و مقداری از تشک زیرش

خیس شده.........

وقتی می چشم می بینم شوره

شور شور

ولی نه به شوری خون

برای همین دوباره میزارم اشکام روون شه

ولی اینبار دیگه اشک نمی آید....

فقط خونه

خون شور و سرخ

من اینارو می بینم

می ترسم.......

خیلی می ترسم.........

ولی بازم اشک و خون از چشام می ریزه

بازم به حال خودم افسوس می خورم

خدایا................

پدرم میگه جهان رو به خوشبختی می ره...

ولی برای من بر عکسه

تو این چند ساله

من به یک نتیجه رسیدم

همیشه بد تر از بد ترین وجود داره

و این بدتر هیچ وقت از من جدا نمیشه

خدایا......

خدایا.......

خدایا........

خدایا.......

دیگه صدام در نمی آید تا برات آواز بخونم

دیگه دستام بالا نمی ره تا برات دعا کنم

دیگه چشمام نمی بینه که معجزاتت برام حیرت آور باشه

گوشهایم،دیگه نمی تونه حرفهای امید بخش رو بشنوه

در عوض

گلوم هی تنگ تر میشه و

بغض توش بزرگتر

وقتی به تو،عشقم،مردن،زندگی،مامان و بابا،خواهرم و .....

همه ی چیزایی که دوستشون داشتم و دوست دارم فکر می کنم،

دست و پاهام می لرزه

موهای روی گونم سیخ میشه

کف دست و پام یخ می کنه

و بعد به طرز وحشتناکی پاهام مورمور می شه

پس از چند لحظه دیگه نمی تونه وزن بدنمو تحمل کنه

و من می افتم

در واقع سقوط می کنم

سرم به زمین سنگی و سرد اصابت می کنه

درد می گیره

و من می تونم خون زلال خود را روی سنگفرش سفید و براق ببینم

از شدت درد اشکم در می آید

ولی درد از سرم نیست

از درون قلبمه

آخر سر غش می کنم

در آخرین لحظه ی هوشیاریم،

گذشتمو می بینم

تو

زندگی عادیم

مامان و بابا قبلیم

پسری که هیچ وقت ندیده بودم تا به خواهم عاشقش بشم

همون دختر معمولی و ساده

خدایا من می خواهم همه چیزو تموم کنم

اما از خودت می ترسم

می ترسم دیگه تو بهشت رام ندی

آخ عشقم.........

آخ خدایا........

.

.

کمک

کاشکی این دیوار خراب شه

من و تو با هم بمیریم

توی یک دنیای دیگه

دستای همو بگیریم..........

0000000000000

من تا همین چند وقت پیش عاشق هیچ کس نبودم......

برای این که زندگیم بهتر بشه دلم می خوست عاشق بشم.....

ولی حالا که عاشق شدم........

دلم می خواهد بمیرم...........

او رفت

نه بدون خداحافظی!

نه...

او بارها و بارها از من خداحافظی کرد.

با اشک شوق و غم

و من هم هر دفعه جوابش را دادم.

دست زمانه ما را از هم جدا نکرد

او خودش خواست برود.

گفت: دلش به رفتن شاد است.

گفتم:من هم شادی دلم به دل توست!

گفتم:برو!!

غم نبودت را تحمل خواهم کرد.

ولی دروغ گفتم!

بزرگرترین دروغی که می توانم بگویم.

بعد از او من فقط شعر مردن خواندم

و.....

در جهان دنبال جوابی گشتم!

جواب سوالی که تمام ذهنم را به خود وا داشته بود:

«او کیست که اینگونه دل مرا به آب و آتش زده است؟»

من هزاران بار

او را در آغوش کشیدم و بوسیدم.

پوستش را همیشه لمس می کردم

و صدایش را می شنیدم.

ولی هیچ وقت درکش نکردم......

هربار به طرفم می آمد

با خدایم می گفتم:

«این دیگر چه تجاوزگریست که خودم هم می خواهمش؟»

حالا هم که رفته است هنوز این سوال را باخود دارم!

او کیست؟

او چیست؟

کدامین عنصر ناپیدا ی بشر است؟

از کجا آمد؟

به کجا رفت؟

شب هایی که به من می خندید،

خنده هایش برایم غریب بود!

وقتهایی که دستش را می گرفتم،

نبض رگهایش را نمی شناختم!

واز خودم شرم زده می شدم،

چرا خودم را در آغوش غریبه ها می اندازم؟

حالا او رفت؛

با یک دنیای بی انتهای سوال

سوال های بی جواب؛

واقعا او دیگر کیست؟

که قلب مرا به آتش کشانده است؟

 Hemlock سوالی کرده بودند و از من خواستند جواب دهم.

پرسیدند معنی این کلمه چیست و آیا ربطی به گروه های اتونازی دارد یا خیر؟

من باید بگم که نه!با تمام وجود که من طرفدار مرگ توام با ترحم هستم ولی این کلمه هیچ ربطی به اتونازی ندارد.

شوکران در اصل نام گیاهی سمی است که در افسانه های یونان باستان از آن یاد شده:

<<بشنوید ای کسانی که مورد غضب خدایان قرار گرفته اید؛مرگ پرافتخار و به یادماندنی فقط در جوشانده ی شوکران دیده می شود.>>

پس می توان نتیجه گرفت که از جوشانده ی شوکران به عنوان یک خودکشی بدون درد برای افرادی که بار غم زیادی را تحمل می کردند بوده است.

سابق من به  داستان نویسی علاقه ی زیادی داشتم و داستان هایی که می نوشتم  غالبی ترسناک و فانتزی داشت!در یکی از داستان ها مرگ بر افرادی که خودکشی می کردند ابتدا به صورت گیاهی زیبا و طی چند دقیقه به یک دوشیزه یا پیراهن سیاه و صورتی ساده و زیبا تبدیل می شد،به طبع گیاه ابتدایی همان شوکران و دوشیزه هم روح شوکران بود که در غلب آدمی ظاهر شده است.

هنگامی که فرد خودکشی می کند،پس از این که دوشیزه شوکران ظاهر می شود،او را می بوسد و با این کار تمام روح شخص را به درون خود می کشد.

شوکران حافظ تمامی مردمیست که دنیا با آنها بد کرده و از آنها در برابر غضب خدا و جهنم دفاع می کند   

Hemlock Miss :دوشیزه شوکران 

این گیاه را(در ایران) می توان در مناطق گرگان،گلی داغ،گلستان،جنوب بجنورد،همدان،تهران،کوه هزاران،کوه بزک،لرستان ،فارس،خراسان و ...... یافت

و از خصوصیات این گیاه ارتفاع ۱ الی ۲ ونیم متر و عمر یک تا چند ساله اشاره کرد.برگهای این گیاه به رنگ سبز تیره و بدن کرک است.مهم ترین راه شناسایی این گیاه وجود خالهای قرمز متعددی بر روی ساقه ی آن است.

گلهای این یاه سفید رنگ و چتری فرم است و میوهها هم دارای شیارهایی موجی شکل و بدون کرک است. 

سمی بودن این گیاه هم بخواطر این است که آلکالوئید کونین(coniine) و ترکیبات مرتبط با آن در تمامی اندام گیاه  وجود دارد.

 مخصوصا در میوه ها (بیش از 3.5%)  بیشترین تمرکز این آلکالوئید سمی است تا جایی که دیواره

درونی میوه را لایه کونین مینامند.

عملکرد این آلکالوئید بر روی سیستم اعصاب میباشد . به طوری که ماهیچه های بدن جاندار را

فلج میکند . روند فلج شدن ، پا شروع شده و به ماهیچه های بالاتر سرایت میکند. مرگ جاندار

هنگامی فرا میرسد که ماهیچه های تنفسی فلج گردند.

 سم این گیاه بر روی حیوانات نیز موثر میباشد.گاو به سم این گیاه بسیار حساس

است و لی گوسفند و بز از حساسیت کمتری برخوردارند. مصرف گوشت حیوان آلوده به این سم

نیز همان اثرات مصرف مستقیم  این گیاه را دارد.

گفته می شود سقراط هم با استفاده از همین گیاه جان به جان آفرین تسلیم کرده است!

سال خوبی را آرزومندم!

من دیگر خسته شده ام،

از این آفتاب سوزان؛

من دیگر نمی خواهم از گرما ی فرح بخش خورشید لذت ببرم،

پوست قلب من از شدت نور سوخته،

چروک و سیاه شده،

دیگر زیبا نیست،

وقتی نگاهش می کنی به یاد عفریته های جادوگر درون داستان ها می افتی.

همیشه به من گفتند به جای اشک آه، از نور حیات بخش زندگی خورشید لذت ببر!

من خیلی سعی کردم،ولی نتوانستم؛

گرمای خورشید هیچ وقت برای من مطبوع نبود،

من هیچ وقت مشتاق حیات و زندگی نبودم،

گیاهان سبز در نظر من سیاه بودند؛

در زندگی معنوی من همه چیز سیاه بود.

من هیچ وقت واقعا صدای دریا را نشنیدم،

من هیچ وقت رنگین کمان را ندیدم،

و سیب هرگز با من صحبت نکرد؛

مردم می گویند: من همیشه بی دلیل گریه می کردم؛

می گفتند که من لوسم،

می خواهم جلب توجه کنم،

آنها چون نمی فهمیدند برای چه گریه می کنم،مسخره ام می کردند.

حال می خواهم بگویم؛

چرا که می دانم الان کسی به حرفهایم توجهی ندارد،

(حس خوبیست میان جمعیت گم شدن و دور افتادن!)

من همیشه چیزهایی می دیدم که دیگران نمی دیدند،

روزهای بارانیم باعث می شد که مرگ را ببینم.

من قلب خود و خیلی های دیگر را نگریستم که شکستند و مردند.

من گدای خیابانمان را دیدم که از شدت گرسنگی و سرمای زمستان مرد،

گربه ی حیاتمان به همراه سه فرزند خود به سرنوشت گدای خیابانی محکوم شدند.

چند سال پیش هم کلاسیم خودکشی کرد،

هیچ کس برایش گریه نکرد،

او برای هیچ کس مهم نبود،

او هم مثل من فراموش شده بود،

من هم برایش گریه نکردم،

نه که برای مرگش بی تفاوت باشم،

نه......

من خوب می دانستم که او برای چه این کار را کرد،

و من از شدت عصبانیت،تمامی اشکهایم را در چشمانم حبس کردم!

او فراموش شده بود،

هیچ کس به غیر از من نفهمید که او چرا مرد!

و این خیلی حس بدیه،

من از اون دختر خوشم نمی آمد،

زندگی او را طرد کرده بود،

او هم روحش فرار کرده بود،

ولی همچنان می خواست مثل دیگران باشد،

برای این کار دروغ می بافت؛

همه ی آرزوهای محالش را به دروغ بر خود می بست،

می گفت که دیگران دوستش دارند،

او هم دیگران را دوست دارد،

آسمان و دلش هردو آبی هستند؛

ولی دروغ می گفت!

دروغ محض.....

عاقبت هم خودش فهمید که این طوری نمی تواند زندگی کند؛

پس تصمیم گرفت که دیگر زندگی نکند!

آن زمان بود که من به حالش افسوس خوردم،

ولی هرگز برایش آرزوی یک زندگی شاد را نکردم؛

من از خدا خواستم که یک مرگ آرام و بدون گناه را بر او عطا کند.

من دلم برای بهشت تنگ شده است،

دلم می خواهد که بمیرم،

من دیگر خسته شدم،

دلم می خواهد بمیرم و به بهشت بروم،

اما وقتی به یاد گناهانم می افتم،می فهمم که زنده بمانم خیلی بهتر است؛

دوستان شرم پریشانی من گوش کنید

داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه ی بی سر و سامانی من گوش کنید

گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید

شرم این آتش جان سوز نگفتن تا کی

سوختم سوختم این رازنهفتن تا کی

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم

ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته،دیوانه ی رویی بودیم

بسته سلسله ی مویی بودیم

کس در آن سلسله غیر از من و دل نیود

یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد

جز تو کس در نظر خلق مرا خوار نکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد

هیچ سنگین دل بیداد گر این کار نکرد

هیچکس از همه آزار من زار نکرد

گر زآزردن من هست غرض مردن من

گلها و درختان،

باغ و رود،

همگی تشنه ی قطره ای آب،

در انتظار باران.

بر گها زرد و سنگ سیاه؛

همه چیز مرده بود و پژمرده،

زندگی سیه بود تا اینکه ابری پر ز باران گذر کرد،

گلهاو درختان در فریاد و التماس:

ای ابر پر زباران بر ما ببار،

اشکهایت را روان کن،

ما را از آب خود سیراب کن.

ابر به زمین نگریست،

ابتدا میلی بر گریه نداشت،

ولی با دیدن مناظر اندوهبار زمین،

خود را باخت،

گریست

آنقدر گریست که اشکهایش پایان یافت،

ولی رود همچنان خالی بود،

پس تمامی سعی خود را کرد،

آنقدر به خود فشار آورد که دوباره گریه اش گرفت،

باران،

اشک،

و سیلاب،

سیلاب رود را پر آب کرده بود،

و گلها پریشان و آبزده؛

فریاد بر می آوردند:

آهای ابر بس است آب مارا،

تا گلوگاه ما آب پر است،

اندکی بعد نابود خواهم شد.

ولی ابر گم بود در صدای خویش؛

قطع گریه برایش دشوار بود،

پس بازهم گریست،

تا رود پر شود و گیاهان شاداب؛

او نمی دانست که هم رود پر است

و هم گیاهان در حال مرگ؛

چشم و گوش او هردو بسته بودند،

ساعتی بعد چشمانش را باز کرد،

چشمانش تار می دید،

کمی گذشت تا تواند شاهد ماجرا باشد،

ماجرایی نا خواسته،

به جای رود زیبا و گیاهان سبز،

او فقط تعدادی گیاهان از ریشه در آمده دید،

بقیه ی گیاهان در رود سیلبار و گل آلود غرق شده بودند؛

آری....

او خیلی ها را کشته بود،

در حالی که فقط می خواست زندگی را به آن ها ببخشد.

او این را نمی خواست،

پس زد زیر گریه،

از شدت نا راحتی

تا ابد گریه کرد؛

و

کل جهان را آب برد.........

می خواهم بگویم،

از هر آنچه که دارم،

از تمامی بدبختی هایم،که اول حق بود،

و بعد...